Dönme halinde bir gökyüzünün ortasında, Cordeville'in çatıları, Van Gogh'un tipik özelliği olan bir canlılıkla ortaya çıkıyor. Bu sahneye yerleştirilen vibrasyonel enerji, kırsal yaşamın sadeliği içinde bir yaşam hissini yakalamaktadır. Çatılar, kalın bir impasto fırça vuruşuyla boyanmış olarak, yoğun yeşil tepelerin dramatik arka planına yaslanıyor, dokulu çatıları gökyüzü karşısında bir yastık gibi görünüyor. Tüm peyzajın Van Gogh'un tutkusuyla dolup taştığı, ışık ve gölge arasındaki dinamik etkileşim altında dönebildiği gibi bir his var.

Renk paleti, hem sıcaklığı hem de hafif bir melankolik içe dönme hissini uyandıran, toprak sarıları, taze yeşiller ve derin mavilerden oluşan çarpıcı bir kombinasyon. Ağaçlar canlı, görünmeyen bir rüzgâra karşı eğiliyor; oynak bir şekilde dans ediyor, doğanın canlılığını yansıtıyor. Neredeyse yaprakların arasından geçen rüzgârın fısıldadığı sesi duyabiliyoruz, kırsal yaşamın çiğ güzelliğini güçlü bir şekilde hatırlatan yumuşak, ama güçlü bir hatırlatmadır. Bu eser, sadece bir manzara tasvir etmekle kalmıyor; bir deneyimdir - Van Gogh'un ruhuna açılan bir portaldır, her fırça vuruşu, duygunun ve renklerin uyumlu bir karışımını ifade eder ve doğal dünyanın ritmine karışır.