Bu sakin sahne, uzun ince gövdeleri ve tüy gibi yapraklarıyla çevrili huzurlu bir dereyi yakalıyor; görünmez bir esintide hafifçe sallanıyorlar. Su, doğan ya da batan güneşin yumuşak tonlarını yansıtıyor; gökyüzüne ve altındaki sakin yüzeye narin bir pembe ve turuncu parıltı yayıyor. Sol kıyıda, belki balıkçılar ya da gezginler olan iki küçük figür hafif bir insan dokunuşu katıyor; doğal çevrenin büyüklüğü karşısında varlıkları önemsiz kalıyor. Kompozisyon, soldaki yoğun bitki örtüsü ile sağdaki geniş, sisli dağları dengeliyor; toprak, su ve gökyüzü arasında uyumlu bir etkileşim yaratıyor.

Hassas fırça darbeleri ve mutedil bir renk paletiyle yapılan bu tablo, sakin ve düşünceli bir ruh hali yansıtıyor. Renklerin ve ışığın yumuşak karışımı, huzur ve zamansızlık duygusu uyandırıyor; izleyiciyi doğanın bu saklı köşesine davet ediyor. 19. yüzyıl ortalarında yapılmış olan bu eser, dönemin doğadaki geçici anları yakalama konusundaki artan ilgisini yansıtıyor; detaydan çok atmosfer ve ışık ön planda. Yumuşak empresyonist dokunuş, sanatçının gelişen stiline işaret ediyor ve bu eseri geleneksel peyzaj sanatını yeni modern duyarlılıklara bağlayan önemli bir eser haline getiriyor.