Bu eser, klasik bir torso’nun etkileyici bir temsilini sunarak, zarif bir şekilde oyulmuş ancak Van Gogh’un kendine has fırça darbeleri ile stilize edilmiştir. Yumuşak, ince yeşil ve soluk bej tonlarında betimlenen bu figür, kendine güvenli bir duruş sergileyerek zarafet ve güç hissini yakalar. Gölgelendirme özellikle dikkate değerdir; mor fırça darbeleri, kontur ve kavisleri vurgulayarak bakışı zarif forma çeker. Eserin ince detaylarını incelerken, impasto tekniğinin dokusal kalitesi belirgin hale gelir; sanki dokusunu parmaklarınızla hissetmeye davet ediliyormuş gibi, neredeyse heykeli gerçek bir şekilde deneyimliyormuşsunuz gibi bir duygu uyandırır.

Arka plan da bir o kadar ilginçtir; ritmik, spiral hareketli fırça darbeleri, figürü sararak sıcak bir atmosfer yaratır ve varlığını artırır, fakat bunu abartmadan yapar. Van Gogh'un duygusal yoğunluğu bu dışarıdan basit görünen eserden yayılır ve 19. yüzyılın sonlarının sanatsal bağlamında, klasik güzellik formlarının yüceltilip modernist vizyonerler tarafından yeniden yorumlandığı bir zamanda bulunmaktadır. Bu parça, klasik heykel idealleri ile Van Gogh'un kendi gelişen stili arasında bir köprü işlevi görür.