Bu büyüleyici otoportrede Renoir, dikkat çekici bir sadelik kullanıyor; konu profil şeklinde temsil edilmiş, yumuşak, beyaz bir şapka ile yüz hatlarını nazikçe vurguluyor. Fırça darbeleri neredeyse hassas bir görünüm alıyor, yumuşak dokunuşların fısıldadığı taşlarla sakal ve yaşlanan özellikleri tanımlıyor. Arka plan, derin ve zengin bir yeşil tonuyla dolup taşıyor, bu da konuya ait giysilerin matlaştırılmış tonları ile güzel bir kontrast oluşturuyor ve derinlik ve izolasyon hissi yaratıyor. İzleyici bu düşünceli anın etrafındaki sessizliği neredeyse duyuyor, çünkü izleyici figürün düşünceli doğasına çekiliyor.

Tablonun duygusal ağırlığı belirgin, bilgi ve kendine dönme yorumlarına davet ediyor. Genellikle canlı sahneleriyle tanınan Renoir, burada alışıldık coşkusunun zıttı olan bir huzur sunuyor. Zaman içindeki bu an zamansız gibi; deneyim, aşk ve hayatın akışıyla ilgili hikayeleri fısıldıyor. Bağlantı arayışı ve kendini daha derin bir şekilde anlama arzusunu uyandırıyor; böylece izleyicilerin sanatçının dünyasına dair kısa bir bakışla iç içe geçmiş sayısız duyguyu düşünmelerine neden oluyor.