Bu tablo, izleyiciyi elma ağaçlarının yemyeşil ve bol olduğu nazik bir kırsal sahneye davet ediyor; yapraklar, güneş ışığının dokunuşlarıyla canlı yeşil mozaiklerle işlenmiş. İzlenimcilik akımının karakteristik canlı fırça darbeleri, yaprakların arasından süzülen geçici ışığın titrek dokusunu yaratıyor. Arka planda iki kadın tarlada çalışıyor; mütevazı ama canlı figürleri, insanla doğa arasındaki uyumlu etkileşimi ima ediyor. Kompozisyon, gözleri ağaç sıraları ve çimenlik alanlar boyunca yönlendiriyor ve bu sakin meyve bahçesinde huzurlu bir yürüyüşe davet ediyor.

Palet, taze yeşil tonlar ve yumuşak toprak renklerinin hakimiyetinde; düşmüş çiçeklerin ya da otların narin pembeleriyle işaretlenmiş, baharın ya da erken yazın tazeliğini çağrıştırıyor. Sanatçının gevşek ama kasıtlı fırça darbeleri, manzaraya hayat veriyor; hem hareket hem sakinlik duygusu bir arada hissediliyor. Huzurlu bir emek ve pastoral güzellik hissi var; zamanın askıda kaldığı bir an, kırsal yaşamı kutlayan. 1895'te yapılmış olan bu eser, sanatçının olgun İzlenimci tarzını yansıtıyor; natüralizm ile şiirsel bir atmosferin duygusal ve görsel yankılarını birleştiriyor.