Βυθισμένη στο αιθέρια φως της πανσελήνου, αυτή η χαρακτική ξύλου αποτυπώνει ένα αγροτικό τοπίο τη νύχτα με μαγευτική ομορφιά. Τα καμπυλωτά κανάλια άρδευσης διασχίζουν τα ρυζοχώραφα, οδηγώντας το βλέμμα του θεατή προς μια πυκνή γραμμή σιλουετών δέντρων κάτω από τον φωτισμένο από το φεγγάρι ουρανό. Η φωτεινή σφαίρα της σελήνης ισορροπεί τέλεια πάνω από τον ορίζοντα, χαρίζοντας σε όλη τη σκηνή ένα ψυχρό, ασημένιο-μπλε χρώμα. Τα δέντρα αποδίδονται με βαθύ ινδικό μπλε και μαύρο, σε έντονη αντίθεση με τα φωτεινά νερά και τα περιγράμματα των χωραφιών που θυμίζουν παγετό ή διακριτική ομίχλη. Το παιχνίδι φωτός και σκιάς, σε συνδυασμό με την περιορισμένη χρωματική παλέτα των μπλε, λευκών και μαύρων, δημιουργεί μια ήρεμη, στοχαστική ατμόσφαιρα που προσκαλεί στη σκέψη.

Η τεχνική του καλλιτέχνη ανήκει στη κλασική σχολή shin-hanga, συνδυάζοντας τις παραδοσιακές μεθόδους ukiyo-e με μια σύγχρονη ευαισθησία για την ατμόσφαιρα και τον νατουραλισμό. Οι λεπτές διαβαθμίσεις στον ουρανό και οι ευαίσθητες λεπτομέρειες στις όχθες των χωραφιών μαρτυρούν δεινότητα στην ξυλογραφία. Η σύνθεση — ισορροπημένη αλλά δυναμική — αναδεικνύει όχι μόνο την ομορφιά της φύσης αλλά και την αρμονία μεταξύ της ανθρώπινης καλλιέργειας και της φύσης. Δημιουργημένη το 1946, αμέσως μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η δουλειά αυτή αντανακλά την επιθυμία για ειρήνη και την επιστροφή στην ήσυχη αγροτική ζωή. Το σιωπηλό συναισθηματικό βάθος και η εκλεπτυσμένη τέχνη της επιβεβαιώνουν τη θέση της ως σημαντικό έργο στο κίνημα shin-hanga και στην ιστορία της ιαπωνικής χαρακτικής.