Ο πίνακας παρουσιάζει ένα μικρό παιδί, πιθανώς νήπιο, καθισμένο και να κοιτάζει κατευθείαν τον θεατή. Υπάρχει μια εγγενής ειλικρίνεια στο διάπλατο βλέμμα του. Το απαλό, διάχυτο φως λούζει το πρόσωπο του παιδιού, τονίζοντας τις απαλές καμπύλες των χαρακτηριστικών του και ρίχνοντας λεπτές σκιές που μεταδίδουν την αίσθηση του βάθους και της τρισδιάστατης απεικόνισης. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί μια παλέτα που κυριαρχείται από σιωπηλούς τόνους, με ανεπαίσθητες παραλλαγές στο φόντο δημιουργώντας μια αίσθηση οικειότητας. Το παιδί κάθεται σε ένα τραπέζι, φαινομενικά σε στάση με ένα μπολ και κάτι που θα μπορούσε να είναι ένα όργανο σχεδίασης, υποδηλώνοντας μια στιγμή σιωπηλής περισυλλογής ή εστιασμένης δραστηριότητας. Οι πινελιές είναι ορατές, προσθέτοντας μια υφασμάτινη ποιότητα στο έργο. Το αποτέλεσμα είναι μια ενδιαφέρουσα αλληλεπίδραση μεταξύ ρεαλισμού και ζωγραφικού στυλ.