Η σκηνή ξετυλίγεται κάτω από τη φωτεινή λάμψη της πανσελήνου, λούζοντας το τοπίο με ένα απαλό, αιθέριο φως. Ένας νερόμυλος, η ξύλινη δομή του οποίου έχει φθαρεί από τον χρόνο, στέκεται περίοπτα στην αριστερή όχθη. Ο περιστρεφόμενος τροχός του υπαινίσσεται τη συνεχή ροή του ποταμού. Ο καλλιτέχνης αποτυπώνει με μαεστρία την αλληλεπίδραση του φωτός και της σκιάς. Το φεγγάρι ρίχνει μακριές, λεπτές αντανακλάσεις στην επιφάνεια του νερού.

Στην απέναντι όχθη του γαλήνιου ποταμού, ένα χωριό είναι φωτισμένο από τις απαλές ακτίνες του φεγγαριού. Τα δέντρα είναι ζωγραφισμένα με μια λεπτή πινελιά, δείχνοντας διαφορετικές υφές και βάθη. Η σύνθεση τραβάει το βλέμμα από το προσκήνιο, με τις φιγούρες και τη ρουστίκ γέφυρα του, προς το μακρινό χωριό, που κορυφώνεται στη λαμπερή σφαίρα του φεγγαριού. Ο πίνακας προκαλεί μια αίσθηση γαλήνης και νοσταλγίας, ένα ρομαντικό όραμα μιας περασμένης εποχής όπου η φύση και η ανθρώπινη βιομηχανία συνυπήρχαν αρμονικά.