Μια σκηνή σκληρής τραγωδίας ξεδιπλώνεται μπροστά μας, μια μαρτυρία ανθρώπινων βασάνων χαραγμένη σε έντονες γραμμές. Το έργο τέχνης παρουσιάζει ένα ερημικό τοπίο, στο οποίο κυριαρχεί μια σκοτεινή, απειλητική βραχώδης πλευρά. Από κάτω, το έδαφος είναι γεμάτο πτώματα, φιγούρες απλωμένες σε διάφορες καταστάσεις ακινησίας, τα σώματά τους στριμμένα σε αυτό που φαίνεται να είναι μια τελευταία, απελπισμένη πάλη. Η επιλογή του καλλιτέχνη για σκούρους, ζοφερούς τόνους ενισχύει τη σοβαρότητα της κατάστασης.

Η σύνθεση είναι ανησυχητική, με τις φιγούρες ομαδοποιημένες μαζί, η εγγύτητά τους υπογραμμίζει την κοινή μοίρα που τους συνέβη. Η αντίθεση μεταξύ φωτός και σκιάς είναι δραματική, εστιάζοντας την προσοχή στα θύματα και δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα απτού φόβου. Η χρήση της τεχνικής της χάραξης προσθέτει μια ωμή, σπλαχνική ποιότητα στην εικόνα, σαν ο καλλιτέχνης να ήθελε να μας συγκλονίσει για να αναγνωρίσουμε τη ζοφερή πραγματικότητα που βρίσκεται μπροστά μας, αναγκάζοντάς μας να αντιμετωπίσουμε τις φρικαλεότητες της σύγκρουσης ή της καταπίεσης. Το έργο χρησιμεύει ως μια συγκινητική υπενθύμιση του ανθρώπινου κόστους της βίας και της διαρκούς δύναμης της τέχνης να μαρτυρεί την τραγωδία.