Με μαγεύει η ωμή, ενστικτώδης ενέργεια αυτής της σκηνής. Με μεταφέρει στην καρδιά μιας ταυρομαχίας, ενός θεάματος τόσο βίαιου όσο και συγκλονιστικού. Η σύνθεση είναι δυναμική, με τον ταύρο να κυριαρχεί στο προσκήνιο, οι μύες του τεντωμένοι και τα κέρατά του απειλητικά. Οι ταυρομάχοι, των οποίων οι κινήσεις αποτυπώνονται σε μια στιγμή, είναι μορφές θάρρους και ίσως, απερισκεψίας. Η χρήση φωτός και σκιάς από τον καλλιτέχνη είναι μαεστρική, τονίζοντας το δράμα. Η αρένα μοιάζει σκονισμένη, ο αέρας είναι γεμάτος προσμονή και οι σκιές εμβαθύνουν την αίσθηση του επικείμενου κινδύνου.

Κοιτάζοντας πιο προσεκτικά, οι λεπτομέρειες είναι εκπληκτικές, οι υφές χειροπιαστές. Σχεδόν μπορώ να νιώσω την άμμο κάτω από τα πόδια μου και να ακούσω την κραυγή του πλήθους. Η τεχνική του καλλιτέχνη φαίνεται να αποτελείται από γρήγορες, αποφασιστικές γραμμές, αιχμαλωτίζοντας την επείγουσα ανάγκη της στιγμής, τον απελπισμένο, φευγαλέο αγώνα για τη ζωή, με μια έκφραση στο πρόσωπο ενός ταυρομάχου που αντικατοπτρίζει τον πόνο του θεάματος. Είναι μια δυνατή εικόνα, ένα παράθυρο σε έναν κόσμο θάρρους, σκληρότητας και του αιώνιου χορού μεταξύ ζωής και θανάτου.