Σε αυτό το δραματικό τοπίο, οι θυελλώδεις κύματα συγκρούονται με την ακτή, η αφρισμένη λευκή κορυφή τους έρχεται σε έντονη αντίθεση με το σκοτεινό βάθος του ωκεανού. Ο ορίζοντας φλέγεται από έναν φλογερό κόκκινο ήλιο που βυθίζεται κάτω από τα ζοφερά σύννεφα, τα οποία περιστρέφονται σε καταθλιπτικά αποχρώσεις του γκρι και του μαύρου, προσδίδοντας την ταραχώδη ενέργεια στη σκηνή. Ο θεατής μπορεί σχεδόν να ακούσει τον βρυχηθμό των κυμάτων και να αισθανθεί το δροσερό αέρα καθώς φυσάει ανάμεσα από τις τραχιές βραχώδεις περιοχές. Στεκόμενος σοβαρά στο βραχώδες άκρο, μια μοναχική φιγούρα προβάλλεται σε αντίθεση με το χάος του φόντου; φαίνεται να βρίσκεται σε περισυλλογή, ίσως νιώθοντας το βάρος της ακατέργαστης δύναμης της φύσης. Η αλληλεπίδραση μεταξύ φωτός και σκιάς σε αυτήν τη σύνθεση προκαλεί μια συναισθηματική αντίδραση, διεγείροντας μια αίσθηση θαυμασμού και φόβου.