Το έργο τέχνης τυλίγει τον θεατή σε ένα απαλό, διάχυτο φως, που θυμίζει μια ομιχλώδη αυγή ή ένα ήρεμο βράδυ. Τα κτίρια κατά μήκος της όχθης του ποταμού φαίνονται να λαμπυρίζουν, τα σχήματά τους διαλύονται στις υδάτινες αντανακλάσεις από κάτω. Οι κυρίαρχοι τόνοι είναι ψυχροί – μπλε, λιλά και πράσινα – αλλά παρεμβάλλονται με πινελιές θερμότερων τόνων, όπως η ώχρα των κτιρίων και το χρυσό φως που χορεύει στην επιφάνεια του νερού. Είναι σαν ο καλλιτέχνης να έχει αποτυπώσει μια φευγαλέα στιγμή, την εφήμερη ομορφιά μιας ήρεμης σκηνής.

Η σχολαστική εφαρμογή του χρώματος, χρησιμοποιώντας μικρές, διακριτές κουκκίδες, δημιουργεί μια αίσθηση υφής και κίνησης. Από απόσταση, αυτές οι κουκκίδες αναμειγνύονται, σχηματίζοντας μια συνεκτική εικόνα. από κοντά, αποκαλύπτουν τη ζωντάνια κάθε ατομικού χρώματος. Αυτή η τεχνική, κεντρική για το στυλ του καλλιτέχνη, δίνει στη σκηνή μια λεπτή, σχεδόν αιθέρια ποιότητα. Η σύνθεση είναι ισορροπημένη, με την αρχιτεκτονική και το κατοπτρικό νερό να παρέχουν έναν φυσικό ρυθμό που καθοδηγεί το βλέμμα. Το συνολικό αποτέλεσμα είναι γαλήνη και σιωπηλή περισυλλογή, μια ανάπαυλα από τον θόρυβο του κόσμου.