Het kunstwerk hult de toeschouwer in een zacht, diffuus licht, dat doet denken aan een mistige ochtend of een rustige avond. De gebouwen langs de rivieroever lijken te glinsteren, hun vormen lossen op in de waterige reflecties beneden. De dominante tinten zijn koel – blauw, lila en groen – maar worden afgewisseld met vleugjes warmere tonen, zoals de oker van de gebouwen en het gouden licht dat op het wateroppervlak danst. Het voelt alsof de kunstenaar een vluchtig moment heeft vastgelegd, de vluchtige schoonheid van een rustige scène.

De zorgvuldige aanbrenging van de verf, met kleine, afzonderlijke puntjes, creëert een gevoel van textuur en beweging. Van een afstand vermengen deze puntjes zich en vormen ze een samenhangend beeld; van dichtbij onthullen ze de levendigheid van elke individuele kleur. Deze techniek, centraal in de stijl van de kunstenaar, geeft de scène een delicate, bijna etherische kwaliteit. De compositie is evenwichtig, met de architectuur en het spiegelende water die een natuurlijk ritme creëren dat de blik leidt. Het algehele effect is er een van sereniteit en stille contemplatie, een uitstel van het lawaai van de wereld.