Dzieło otacza widza miękkim, rozproszonym światłem, przywodzącym na myśl mgliste poranki lub spokojne wieczory. Budynki wzdłuż brzegu rzeki wydają się połyskiwać, ich kształty rozpuszczają się w wodnych odbiciach poniżej. Dominujące odcienie są chłodne – błękity, bzy i zielenie – ale przeplatane nutami cieplejszych tonów, takich jak ochra budynków i złociste światło tańczące na powierzchni wody. Odnosi się wrażenie, jakby artysta uchwycił ulotną chwilę, przemijające piękno spokojnej scenerii.

Skrupulatne nakładanie farby, za pomocą małych, wyraźnych kropek, tworzy poczucie faktury i ruchu. Z daleka kropki te łączą się, tworząc spójny obraz; z bliska ujawniają wibrację każdego poszczególnego koloru. Ta technika, centralna dla stylu artysty, nadaje scenie delikatną, niemal eteryczną jakość. Kompozycja jest zrównoważona, a architektura i odbijająca się w wodzie woda zapewniają naturalny rytm, który prowadzi wzrok. Ogólny efekt to spokój i cicha kontemplacja, wytchnienie od zgiełku świata.