Δύο νεαρά κορίτσια της Βρετάνης στέκονται, φαινομενικά δίπλα-δίπλα, τα σχήματά τους γεμίζουν το κάδρο. Η χρήση του παστέλ από τον καλλιτέχνη προσδίδει απαλότητα στη σκηνή. Οι πινελιές είναι ορατές, συμβάλλοντας στην υφή και τη συναισθηματική βάθος του έργου. Τα κορίτσια είναι ντυμένα με απλά, παραδοσιακά ρούχα, τα καλύμματά τους πλαισιώνουν τα πρόσωπά τους και κρύβουν εν μέρει τα μαλλιά τους. Οι εκφράσεις τους, ένα μείγμα στοχαστικότητας και λεπτής μελαγχολίας, προσελκύουν τον θεατή. Η χρωματική παλέτα κυριαρχείται από γήινους τόνους: ώχρα, καφέ και σιωπηλό πράσινο, σε φόντο χρυσαφί αποχρώσεων που υποδηλώνουν ένα ηλιόλουστο τοπίο. Το συνολικό αποτέλεσμα είναι σιωπηλή αξιοπρέπεια και αίσθηση σύνδεσης με τη γη. Η σύνθεση φαίνεται οικεία. Η εγγύτητα των μορφών και το περιορισμένο φόντο ενισχύουν την αίσθηση της παρουσίας τους, προσκαλώντας τον θεατή να συλλογιστεί τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους. Πρόκειται για μια ματιά σε μια συγκεκριμένη στιγμή στο χρόνο, μια αποτύπωση της καθημερινής ζωής και της ηρεμίας του λαού της Βρετάνης.