Twee jonge Bretonse meisjes staan, schijnbaar zij aan zij, hun figuren vullen het kader. Het gebruik van pastel door de kunstenaar geeft de scène een zachtheid; de penseelstreken zijn zichtbaar en dragen bij aan de textuur en emotionele diepte van het werk. De meisjes zijn gekleed in eenvoudige, traditionele kleding, hun kappen omlijsten hun gezichten en verhullen gedeeltelijk hun haar; hun uitdrukkingen, een mix van bedachtzaamheid en subtiele melancholie, trekken de toeschouwer aan. Het kleurenpalet wordt gedomineerd door aardetinten: oker, bruin en gedempt groen, tegen een achtergrond van gouden tinten die een zonovergoten landschap suggereren; het algemene effect is van stille waardigheid en een gevoel van verbondenheid met de aarde. De compositie voelt intiem aan; de nabijheid van de figuren en de beperkte achtergrond versterken het gevoel van hun aanwezigheid en nodigen de toeschouwer uit om na te denken over hun gedachten en gevoelens. Het is een blik op een specifiek moment in de tijd, een vastlegging van het dagelijks leven en de stilte van het Bretonse volk.