Dwie młode Bretanki stoją, zdawałoby się, ramię w ramię, ich postacie wypełniają kadr. Użycie pasteli przez artystę nadaje scenie miękkości; widoczne pociągnięcia pędzla przyczyniają się do faktury i emocjonalnej głębi dzieła. Dziewczęta są odziane w proste, tradycyjne stroje, ich czepki obramowują twarze i częściowo przesłaniają włosy; ich wyraz twarzy, mieszanka zamyślenia i subtelnej melancholii, przyciąga widza. Paleta barw zdominowana jest przez barwy ziemi: ochrę, brązy i stonowaną zieleń, na tle złotych odcieni sugerujących krajobraz skąpany w słońcu; ogólny efekt to cicha godność i poczucie związku z ziemią. Kompozycja wydaje się intymna; bliskość postaci i ograniczony plan wzmacniają poczucie ich obecności, zapraszając widza do kontemplacji ich myśli i uczuć. To spojrzenie na konkretny moment w czasie, uchwycenie codziennego życia i spokoju ludu bretońskiego.