Αυτό το αυτοπορτρέτο αιχμαλωτίζει αμέσως με την αυστηρή απλότητα και τον συγκινητικό συμβολισμό του. Το κεντρικό πρόσωπο κοιτάζει κατευθείαν τον θεατή, η έκφρασή της είναι ένα σύνθετο μείγμα στωικότητας και ευπάθειας. Το ενιαίο φρύδι της, ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα, κυριαρχεί στο πρόσωπο, αγκυρώνοντας το βλέμμα με αμετάβλητη ένταση. Είναι ντυμένη με ένα τραγανό λευκό μπλουζάκι, το λεπτό δαντελένιο τελείωμα προσφέρει μια αντίθεση στη δύναμη που εκπέμπει από το πρόσωπό της. Το φόντο, ένας απλός γαλάζιος ουρανός, παρέχει μια αίσθηση ανοιχτού χώρου, αλλά πλαισιώνεται λεπτά από την υπόδειξη κουρτινών, υπονοώντας ένα ελεγχόμενο περιβάλλον. Ένα ξυπνητήρι σε στυλ vintage, τοποθετημένο κοντά στο κεφάλι της, υπαινίσσεται την έννοια του χρόνου. Ολόκληρη η σύνθεση προκαλεί μια αίσθηση ενδοσκόπησης, μια εξερεύνηση του εαυτού στο φόντο των φευγαλέων στιγμών. Οι σχολαστικές πινελιές και οι λεπτές διαβαθμίσεις χρώματος δημιουργούν ένα υπνωτικό αποτέλεσμα.