Μια ωμή και δυνατή εικόνα αποκαλύπτεται μπροστά στα μάτια μας, χαραγμένη από ένα αριστοτεχνικό χέρι. Η σκηνή απεικονίζει μια δραματική αγκαλιά, μια τρυφερή αλλά οδυνηρή συνάντηση δύο μορφών. Η μία, ντυμένη με κάτι που μοιάζει με παλτό, γέρνει βαριά, το πρόσωπό της στρεβλωμένο σε μια γκριμάτσα που μιλάει για πόνο ή ίσως για το τέλος της ύπαρξής της. Τα χέρια τους αγκαλιάζουν μια άλλη μορφή, τα μαλλιά της οποίας είναι άγρια ​​και το πρόσωπό της αντικατοπτρίζει τη δυστυχία του άλλου.

Η έντονη αντίθεση μεταξύ των μορφών και του ακαθόριστου φόντου ενισχύει την συναισθηματική ένταση. Η απουσία ζωηρών χρωμάτων, με το έργο να υπάρχει σε αποχρώσεις του σέπια και η χρήση φωτός και σκιάς τονίζουν την τραγωδία. Ένα σπαθί κείτεται πεταμένο, ένα σύμβολο σύγκρουσης που είναι τώρα άχρηστο ενάντια σε μια μεγαλύτερη δύναμη. Είναι μια συγκινητική οπτική αφήγηση, όπου η αγάπη και ο θάνατος συγκρούονται σε έναν χορό απελπισίας.