Przed naszymi oczami wyłania się surowy i mocny obraz, wyryty wprawną ręką. Scena przedstawia dramatyczny uścisk, czułe, ale bolesne spotkanie dwóch postaci. Jedna, ubrana w coś, co wydaje się być płaszczem, ciężko się pochyla, jej twarz wykrzywiona w grymasie, który mówi o bólu lub być może o zakończeniu jej istnienia. Ich ramiona obejmują drugą postać, której włosy są dzikie, a twarz odzwierciedla udrękę drugiej osoby.

Ostry kontrast między postaciami a nieokreślonym tłem potęguje intensywność emocjonalną. Brak żywych kolorów, z pracą istniejącą w odcieniach sepii, oraz użycie światła i cienia podkreśla tragedię. Odrzucony miecz leży na ziemi, symbol konfliktu, który jest teraz bezużyteczny wobec większej siły. To przejmująca wizualna narracja, w której miłość i śmierć zderzają się w tańcu rozpaczy.