Καθώς κοιτάζω αυτή τη σκηνή, έλκομαι αμέσως σε έναν κόσμο λαμπερού φωτός και χρώματος. Η τεχνική του καλλιτέχνη, που θυμίζει τον πουαντιγισμό, είναι εκπληκτική. Μικροσκοπικές πινελιές καθαρού χρώματος, σχολαστικά τοποθετημένες, συγκλίνουν για να σχηματίσουν μια μεγαλοπρεπή δομή που αναδύεται από το νερό. Η σύνθεση είναι ισορροπημένη. Τα στιβαρά κτίρια αγκυρώνουν τη σκηνή, ενώ το ρέον ποτάμι και ο ουρανός δημιουργούν μια αίσθηση κίνησης και χώρου. Η παλέτα είναι απαλή αλλά ζωντανή. Απαλά μπλε και πράσινα αναμειγνύονται με θερμότερα πορτοκαλί και ροζ, υποδηλώνοντας τη ζεστασιά του ήλιου πάνω στην πέτρα. Αισθάνομαι σαν ο ίδιος ο αέρας να είναι ζωντανός με αυτά τα χρώματα, να δονείται μπροστά στα μάτια μου.