Ο καμβάς αναπνέει με μια αισθητή ομίχλη. Ένα απαλό, διάχυτο φως κρέμεται βαριά στον αέρα, θολώνοντας τις άκρες της σκηνής. Το νερό, μια τεράστια έκταση από ατσαλένιο γκρι, αντανακλά τους σιωπηλούς τόνους του ουρανού, δημιουργώντας μια αίσθηση ηρεμίας. Στα αριστερά, μια στιβαρή αποβάθρα προεξέχει στο νερό, το σχήμα της απαλύνεται από την ατμοσφαιρική ομίχλη. Μερικές φιγούρες στέκονται σε σιλουέτες, φαινομενικά χαμένες στον στοχασμό της γαλήνιας σκηνής.

Στην απέναντι πλευρά του νερού, υψώνεται ένα εργοστάσιο, η παρουσία του σε έντονη αντίθεση με τα φυσικά στοιχεία. Μια ψηλή καμινάδα εκπνέει μια στήλη μαύρου καπνού, που διαλύεται στην ομίχλη, προσθέτοντας μια νότα βιομηχανικής πραγματικότητας. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί αριστοτεχνικά μια τεχνική πουαντιλισμού, εφαρμόζοντας μικρές, διακριτές κουκκίδες χρώματος που αναμειγνύονται στο μάτι του θεατή, δίνοντας στον πίνακα μια λαμπερή, σχεδόν αιθέρια ποιότητα. Είναι μια στιγμή που αναστέλλεται στον χρόνο, μια γαλήνια αλλά μελαγχολική ματιά σε μια παρελθούσα εποχή.