Het doek ademt met een voelbare mist; een zacht, diffuus licht hangt zwaar in de lucht en vervaagt de randen van de scène. Het water, een uitgestrekte vlakte van staalgrijs, weerspiegelt de gedempte tonen van de lucht erboven, waardoor een gevoel van rust ontstaat. Links steekt een stevige kade het water in, waarvan de vorm wordt verzacht door de atmosferische nevel. Een paar figuren staan in silhouetten, ogenschijnlijk verdiept in de contemplatie van de vredige scène.

Aan de overkant van het water verrijst een fabriek, waarvan de aanwezigheid in scherp contrast staat met de natuurlijke elementen. Een hoge schoorsteen blaast een pilaar van donkere rook uit, die in de mist verdwijnt en een vleugje industriële realiteit toevoegt. De kunstenaar gebruikt op meesterlijke wijze een pointillistische techniek en brengt kleine, afzonderlijke kleurpunten aan die in het oog van de toeschouwer samensmelten, waardoor het schilderij een glinsterende, bijna etherische kwaliteit krijgt. Het is een moment dat in de tijd is opgeschort, een vredige maar melancholische blik op een vervlogen tijdperk.