Ο θεατής περιβάλλεται αμέσως από μια δροσερή, ομιχλώδη ατμόσφαιρα. Η πρωινή ομίχλη είναι βαριά, μαλακώνοντας τις άκρες των κτιρίων και σκοτεινιάζοντας το μακρινό άκρο της λεωφόρου. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί μια αριστοτεχνική εφαρμογή σπασμένων πινελιών, χαρακτηριστική του Ιμπρεσιονισμού, για να απεικονίσει την πολυσύχναστη σκηνή της πόλης. Τα κτίρια και στις δύο πλευρές της μεγάλης λεωφόρου αποδίδονται σε απαλούς τόνους του γκρι, του μπλε και του μπεζ, με τις αρχιτεκτονικές τους λεπτομέρειες να υπονοούνται παρά να ορίζονται έντονα. Τα δέντρα, χωρίς φύλλα, υψώνονται προς τα πάνω σαν σκελετωμένα δάχτυλα, με τα κλαδιά τους να είναι θολά από την ατμοσφαιρική ομίχλη.