Ο πίνακας παρουσιάζει ένα νεαρό κορίτσι, που φαίνεται να είναι στα πρώτα χρόνια της εφηβείας, αιχμαλωτισμένο σε μια στιγμή γαλήνιας ανάπαυσης. Στέκεται όρθια, ξυπόλητη, με το βλέμμα ελαφρώς προς τα κάτω με μια αίσθηση ντροπής. Το χλωμό δέρμα της έρχεται σε αντίθεση με τους πιο σκούρους τόνους του φυσικού φόντου, τραβώντας το βλέμμα του θεατή κατευθείαν πάνω της. Φορά απλά, ρέοντα ρούχα: ένα λευκό μπλουζάκι με μακριά μανίκια και μια μακριά, γκρι ανοιχτή φούστα. Μια μπλε κορδέλα στολίζει τα μαλλιά της, προσθέτοντας μια πινελιά χρώματος. Απαλά στα χέρια της κρατάει μια μεγάλη δέσμη φρεσκοκομμένου πράσινου φυλλώματος, ίσως αγριολούλουδων, δίνοντας μια ποιμενική αίσθηση στη σκηνή. Το φόντο είναι μια μελέτη σε πράσινους και γήινους τόνους, υποδηλώνοντας ένα φυσικό περιβάλλον, ίσως ένα δάσος ή ένας απομονωμένος κήπος. Η γενική εντύπωση είναι μια γαλήνια αθωότητα και σύνδεση με τη φύση. μια στιγμή που έχει ανασταλεί στο χρόνο, γεμάτη σιωπηλή χάρη που είναι πραγματικά μαγευτική.