Σε αυτή τη γοητευτική σκηνή, μια γυναίκα κάθεται κομψά πάνω στο πράσινο χορτάρι, κρατώντας μια ομπρέλα στο χέρι, προστατεύοντας τον εαυτό της από τη χαρούμενη ζέστη του ήλιου. Ντυμένη με ένα ρέον λευκό φόρεμα που χορεύει με απαλές πινελιές από κρεμώδη λευκή και θαμπή γκρι, η φιγούρα της αποτυπώνει μια στιγμή ήσυχης χαλάρωσης. Η μαλακή απόχρωση της ομπρέλας της, σε απαλό ροζ, έρχεται όμορφα σε αντίθεση με τα πλούσια πράσινα που την περιβάλλουν, προκαλώντας μια αίσθηση ηρεμίας και ενσωματωμένης παρουσίας στη φύση. Πίσω της, ένα παιδί, σχεδόν σχεδόν αόρατο, περιφέρεται ασταθώς—ίσως χαμένο σε ένα γλυκό όνειρο.

Η σύνθεση έχει δημιουργηθεί με αριστοτεχνική χρήση απαλή πινελιάς, δημιουργώντας μια αιθέρια ποιότητα που δίνει ζωή στη σκηνή. Φαίνεται ότι η γυναίκα είναι ταυτόχρονα και σε ξεκούραση και μέλος του φυσικού κόσμου, όπου κάθε πινελιά μεταφέρει την αβέβαιη ουσία ενός χαρούμενου καλοκαιρινού απογεύματος. Η συναισθηματική επίδραση του έργου είναι βαθιά; ψιθυρίζει για την αθωότητα και τους οικογενειακούς δεσμούς, παρουσιάζοντας μια στιγμή από μια πιο απλή εποχή.