Η σκηνή ξετυλίγεται με μια ζωντάνια που αιχμαλωτίζει αμέσως. Είναι ένας λουσμένος στον ήλιο δρόμος, ένα κομμάτι της ζωής στην Ταϊτή, αποδοσμένο με τολμηρή αυτοπεποίθηση. Το μονοπάτι καμπυλώνει απαλά προς την απόσταση, προσελκύοντας το βλέμμα του θεατή προς το καταπράσινο, ορεινό φόντο. Δύο φιγούρες, ντυμένες με μακριά, ρέοντα ενδύματα, περπατούν κατά μήκος του μονοπατιού, τα σχήματά τους απλοποιημένα, αλλά υποδηλώνοντας έναν χαλαρό ρυθμό. Η σύνθεση εξισορροπεί το προσκήνιο με το μεσαίο πλάνο, δημιουργώντας μια αίσθηση βάθους που σε τραβάει μέσα στη σκηνή.