Αυτός ο πίνακας προσφέρει μια εκπληκτική θέα μιας παραθαλάσσιας πόλης κάτω από έναν βαρύ ουρανό, εκτελεσμένος με την χαρακτηριστική τεχνική μικρών, επιμελημένων πινελιών που λάμπουν με φως και κίνηση. Το θαλάσσιο τοπίο πάλλεται με χρώμα: μπλε και πράσινα κυματίζουν στην επιφάνεια του νερού, αντικατοπτρίζοντας μια ακτή με λευκά κτίσματα και πυκνή βλάστηση, πλαισιωμένη από μακρινά, ψυχρά βουνά. Ο ουρανός είναι πυκνός και υφασμένος, υπονοώντας την καταιγίδα που προτείνεται από τον τίτλο, ωστόσο ολόκληρη η σκηνή σφύζει από ζωή και ήσυχη ένταση.

Η χρήση του πουαντιγισμού — μιας τεχνικής όπου μικρές κουκκίδες χρώματος τοποθετούνται δίπλα-δίπλα χωρίς παραδοσιακή ανάμειξη — δημιουργεί ένα πολύπλοκο ψηφιδωτό αποτέλεσμα που προσδίδει βάθος και δονήσεις στην σύνθεση. Η παλέτα είναι κυρίως απαλή και ψυχρή, με μπλε και παστέλ κίτρινα που διαπλέκονται με λευκό και πράσινο, προσφέροντας μια φρέσκια αλλά και μελαγχολική ατμόσφαιρα. Αυτό το παιχνίδι φωτός, σκιάς και λεπτών αντιθέσεων εμφυσά έναν ρυθμικό ενεργειακό παλμό που καλεί τον θεατή να νιώσει την ηλεκτρική αναμονή μιας επερχόμενης καταιγίδας. Δημιουργημένο αμέσως μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το έργο ενσαρκώνει την επιθυμία για τη φυσική καθαρτική δύναμη, ενώ ταυτόχρονα διερευνά την πολυπλοκότητα των ανθρώπινων συναισθημάτων που αντικατοπτρίζονται στον ορίζοντα.