ภาพนี้ให้ภาพทิวทัศน์ของเมืองชายฝั่งภายใต้ท้องฟ้ามืดครึ้ม วาดด้วยเทคนิคการใช้พู่กันขนาดเล็กที่ตั้งใจทำให้เกิดแสงและการเคลื่อนไหว ผิวน้ำทะเลส่องประกายด้วยสีน้ำเงินและเขียวสะท้อนชายฝั่งที่มีอาคารสีขาวและต้นไม้เขียวขจี ทิวเขาที่อยู่ไกลดูเย็นเฉียบ ท้องฟ้ามีลักษณะหนาแน่นและมีพื้นผิว แสดงถึงพายุฝนฟ้าคะนองตามชื่อภาพ แม้ว่าภาพทั้งหมดจะเต็มไปด้วยชีวิตชีวาและความตึงเครียดที่เงียบสงบ

ศิลปินใช้เทคนิคปวงตริสต์ซึ่งเป็นการวางจุดสีเล็กๆ ข้างกันโดยไม่ผสมสีตามวิธีเดิม สร้างผลกระทบของภาพโมเสกที่ซับซ้อน ให้ความลึกและการสั่นไหวแก่ภาพ สีส่วนใหญ่เป็นโทนสีเย็นที่นุ่มนวล สีน้ำเงินและสีเหลืองอ่อนสอดประสานกับสีขาวและสีเขียว สร้างบรรยากาศสดชื่นแต่มีความเศร้าเล็กน้อย การเล่นกับแสงและเงารวมถึงความแตกต่างที่ละเอียดอ่อนช่วยปลุกเร้าพลังงานที่เป็นจังหวะ ทำให้ผู้ชมรู้สึกตื่นเต้นเหมือนจะเกิดพายุ ฝีมือสร้างสรรค์นี้เกิดขึ้นไม่นานหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เป็นการถ่ายทอดความปรารถนาในพลังแห่งการชำระล้างของธรรมชาติและความซับซ้อนของอารมณ์มนุษย์ที่สะท้อนอยู่บนขอบฟ้า