Het schilderij legt een vluchtig schouwspel op het water vast, uitgevoerd met losse, impressionistische penseelstreken die een dromerige kwaliteit oproepen. De compositie richt zich op de silhouetten van zeilschepen, waarvan de masten omhoog steken en samensmelten met de schemerige lucht, omlijst door de zachte fonkelingen van vuurwerk die erboven ontploffen. Het kleurenpalet bestaat uit gedempte blauwtinten en grijzen, subtiel verlevendigd door de warme gloed van gouden vonkjes van het vuurwerk. De reflecties flikkeren op het wateroppervlak, vervormd en vloeiend, en creëren een gevoel van stille beweging en de vergankelijke aard van het moment. De techniek van de kunstenaar, met zijn delicate lagen en spel van licht en schaduw, nodigt de kijker uit zich onder te dompelen in de vergankelijke schoonheid van een nacht op zee, waar de grens tussen hemel en water vervaagt.

Emotioneel roept het werk een contemplatieve rust op, verweven met de voorbijgaande vreugde van een viering. De historische context suggereert een tijd waarin dergelijke gemeenschappelijke feestelijkheden troost en verwondering boden, mogelijk tijdens een door oorlog geteisterde periode. Dit werk heeft artistieke betekenis omdat het de fascinatie van de impressionisten voor licht, sfeer en vergankelijke momenten belichaamt, en een eenvoudige maritieme ceremonie transformeert in een poëtische meditatie over licht en reflectie.