Het kunstwerk ontvouwt zich als een zachte bries door een traditioneel Chinees landschap. Een familie, weergegeven met eenvoudige maar suggestieve penseelstreken, beklimt een stenen pad, hun figuren suggereren een gedeelde reis en de eenvoudige vreugden van het leven. Het pad slingert omhoog over een zachte helling en leidt de blik naar een mistig bergmassief in de verte, waarvan de vorm is verzacht door de subtiele inkttinten. Daarboven zweeft een verspreiding van delicate roze bloemen, die doen denken aan kersen- of perzikbloesems, zachtjes meegevoerd door de wind. Het kleurenpalet is ingetogen en concentreert zich op de interactie tussen zwarte inkt en gedempte aardetinten. Het gebruik van negatieve ruimte door de kunstenaar is meesterlijk, waardoor het oog van de beschouwer kan dwalen en de details kan vullen met hun eigen verbeelding.