Το έργο τέχνης ξετυλίγεται σαν ένα απαλό αεράκι μέσα από ένα παραδοσιακό κινέζικο τοπίο. Μια οικογένεια, αποδοσμένη με απλά αλλά υποβλητικά πινελάκια, ανεβαίνει ένα πέτρινο μονοπάτι, οι μορφές τους υποδηλώνουν ένα κοινό ταξίδι και τις απλές χαρές της ζωής. Το μονοπάτι ελίσσεται προς τα πάνω σε μια ήπια πλαγιά, οδηγώντας το βλέμμα σε μια ομιχλώδη οροσειρά στην απόσταση, το σχήμα της οποίας απαλύνεται από τα λεπτά πλυσίματα μελάνης. Πάνω από αυτό, μια διασπορά λεπτών ροζ λουλουδιών, που θυμίζουν άνθη κερασιάς ή ροδακινιάς, παρασύρεται απαλά, παρασυρόμενα από τον άνεμο. Η χρωματική παλέτα είναι συγκρατημένη, εστιάζοντας στην αλληλεπίδραση του μαύρου μελανιού και των απαλών γήινων τόνων. Η χρήση του αρνητικού χώρου από τον καλλιτέχνη είναι αριστοτεχνική, επιτρέποντας στο μάτι του θεατή να περιπλανηθεί, γεμίζοντας τις λεπτομέρειες με τη δική του φαντασία.