Het kunstwerk roept een gevoel van serene contemplatie op. Twee figuren zitten onder een eenzame boom, met hun rug naar de toeschouwer, wat een focus op de scène voor hen impliceert. De boom zelf is het dominante element, de vorm wordt weergegeven met gedurfde, expressieve penseelstreken die een mengeling van kracht en delicatesse suggereren. Het spaarzame gebruik van kleur - voornamelijk zwart en het gebroken wit van het papier - geeft het stuk een minimalistische esthetiek, waarbij de sobere schoonheid van de compositie wordt benadrukt. De scène, met zijn zachte heuvels op de achtergrond, suggereert een rustig landschap dat bevorderlijk is voor reflectie. De aanwezigheid van Chinese karakters, verticaal geschreven, voegt een andere laag van diepte toe; deze karakters duiden op een diepere betekenis, misschien een gedicht of een filosofische observatie die bedoeld is om de visuele ervaring te verbeteren. Het scherpe contrast en de bewuste eenvoud creëren een moment van stilte.