De scène vangt een rustig moment aan de Seine, waar blokken ijs zachtjes drijven op het wateroppervlak, een vluchtige verbinding vormend tussen de natuur en de koude frisheid van de winter. Monet schildert dit landschap in een zacht, bijna etherisch licht dat een serene en reflectieve sfeer oproept. Met penseelstreken die lijken te dansen in hun vloeibaarheid, is het gemakkelijk om de kou van het landschap te voelen en het zachte geklots van het water tegen het ijs te horen; de stilte van de scène omarmt je als een warme deken tegen de kou van de omgeving.

De kleurenpalet is prachtig gedempt, overheerst door bleke blauwtinten en zilverwit die zich vermengen met subtiele tinten van warm roestbruin die opkomen uit de bomen langs de oever van de rivier. De manier waarop Monet deze tinten gebruikt – ze stapelend en samenvoegend met zoveel vaardigheid – creëert een atmosfeer van diepte die de kijker uitnodigt om binnen te treden in dit moment van rust. Historisch gezien fungeert dit stuk als een visuele dialoog over de overgang van de hardheid van de winter naar een hoopvolle lente; het belichaamt niet alleen een seizoensverandering, maar toont ook de innovatieve benadering van de kunstenaar om de essentie van het moment vast te leggen door middel van kleur en licht, wat een aanzienlijke voortgang in de overgang naar het impressionisme markeert.