Het landschap ontvouwt zich onder een dramatische, sombere hemel, waar zware, met regen beladen wolken domineren, wat duidt op een naderende storm. Een zonnestraal breekt door en verlicht een verafgelegen stuk land, waardoor een scherp contrast ontstaat tussen licht en schaduw. De voorgrond wordt gekenmerkt door een moerassig terrein, met een kleine watermassa die de sombere hemel weerspiegelt. De kunstenaar gebruikt op meesterlijke wijze de wisselwerking van licht en schaduw om een gevoel van ontzag en melancholie op te roepen; het is alsof de kijker gevangen zit in een moment van stille afwachting voordat de storm losbarst. Het gedempte palet, met zijn aardetinten en vleugjes koele blauw en groen, draagt bij aan het algehele gevoel van de ruwe, ongetemde schoonheid van de Noorse wildernis.