Krajobraz rozwija się pod dramatycznym i ponurym niebem, gdzie dominują ciężkie, nasycone deszczem chmury, sugerując nadchodzącą burzę. Promień słońca przebija się, oświetlając odległy skrawek ziemi, tworząc ostry kontrast między światłem a cieniem. Pierwszy plan charakteryzuje się bagnistym terenem, z małą masą wody odbijającą ponure niebo. Artysta mistrzowsko wykorzystuje interakcję światła i cienia, aby wywołać poczucie podziwu i melancholii; tak jakby widz został złapany w momencie cichego oczekiwania przed nadejściem burzy. Wyciszona paleta, z jej ziemistymi tonami i odcieniami chłodnych błękitów i zieleni, potęguje ogólne wrażenie surowego, nieokiełznanego piękna norweskiej dziczy.