Deze ets, met zijn rauwe eenvoud, zegt veel. Het monochrome palet, voornamelijk bereikt door de zorgvuldige toepassing van aquatint en droge naald, trekt je in een wereld van schaduwen en wanhoop. Je kunt bijna de ruwe textuur van het papier voelen, de hardheid van de scène. De figuren worden weergegeven met een bijna brutaal realisme, waarbij de kunstenaar zich weinig bekommert om idealisering; in plaats daarvan richt hij zich op de rauwe ervaring van geweld. De compositie is dynamisch; de figuren, een wirwar van lichamen, creëren een gevoel van onrust en chaos. Het is een scène van strijd, misschien van consequenties. Ik kan niet anders dan empathie voelen voor de gevallenen, een huivering van angst voor de levenden.