To akwaforta, z jej surową prostotą, mówi wiele. Monochromatyczna paleta, osiągnięta głównie dzięki starannemu zastosowaniu akwatinty i suchej igły, wciąga w świat cieni i rozpaczy. Prawie czujesz szorstką fakturę papieru, surowość sceny. Postacie są oddane z niemal brutalnym realizmem, artysta przywiązuje małą wagę do idealizacji; zamiast tego skupia się na surowym doświadczeniu przemocy. Kompozycja jest dynamiczna; postacie, sterta ciał, tworzą poczucie niepokoju i chaosu. To scena walki, być może konsekwencji. Nie mogę powstrzymać się od odczuwania empatii dla upadłych, dreszczu obawy przed żywymi.