Scena rozgrywa się w słabo oświetlonej, niemal klaustrofobicznej przestrzeni – być może na wąskim podwórzu lub w zaułku. Postać, mnich wyróżniający się brązowym habitem i kapturem, góruje, jego twarz naznaczona mieszanką determinacji i, być może, przebłyskiem czegoś więcej. Trzyma broń w górze, kolbę muszkietu, nad mężczyzną, który leży rozłożony na ziemi. Upadły mężczyzna, w zielonym płaszczu i białej koszuli, jest rozłożony, jego postawa jest wyrazem porażki lub obrażeń. Kompozycja jest surowa, figury są umieszczone blisko siebie, podkreślając dramat chwili. Okno i szorstka kamienna ściana stanowią tło, potęgując poczucie zamknięcia i napięcia. Światło słoneczne rzuca dramatyczny cień, podkreślając postacie. Prawie słyszę stłumione szepty widzów, gwałtowny wdech, gdy broń opada.