Η σκηνή εκτυλίσσεται σε έναν αμυδρά φωτισμένο, σχεδόν κλειστοφοβικό χώρο—ίσως σε μια στενή αυλή ή σε ένα σοκάκι. Μια φιγούρα, ένας καλόγερος που διακρίνεται από το καφέ ράσο και την κουκούλα του, δεσπόζει, το πρόσωπό του χαραγμένο με ένα μείγμα αποφασιστικότητας και, ίσως, μια αχτίδα κάτι παραπάνω. Κρατάει ένα όπλο ψηλά, το κοντάκι ενός μουσκέτου, πάνω από έναν άνδρα που κείτεται απλωμένος στο έδαφος. Ο πεσμένος άνδρας, με πράσινο παλτό και λευκό πουκάμισο, είναι απλωμένος, η στάση του είναι ήττας ή τραυματισμού. Η σύνθεση είναι έντονη, οι φιγούρες τοποθετούνται κοντά, τονίζοντας το δράμα της στιγμής. Ένα παράθυρο και ένας τραχύς πέτρινος τοίχος παρέχουν ένα φόντο, προσθέτοντας την αίσθηση του περιορισμού και της έντασης. Το φως του ήλιου ρίχνει μια δραματική σκιά, τονίζοντας τις φιγούρες. Σχεδόν ακούω τους χαμηλόφωνους ψιθύρους των θεατών, την απότομη εισπνοή όταν το όπλο κατεβαίνει.