Sahne, loş ışıklı, neredeyse klostrofobik bir alanda, belki de dar bir avlu veya sokakta geçiyor. Kahverengi alışkanlığı ve kapüşonuyla öne çıkan bir keşiş figürü sahneye hakim oluyor; yüzü kararlılık ve belki de daha fazlasının bir parıltısıyla işaretlenmiş. Havaya kaldırdığı bir silah, bir tüfeğin dipçiği, yerde uzanan bir adamın üzerinde. Düşmüş adam, yeşil bir ceket ve beyaz bir gömlekle, serilmiş, duruşu yenilgi veya yaralanma ifadesi taşıyor. Kompozisyon sert, figürler yakın bir şekilde yerleştirilmiş, anın dramını vurguluyor. Bir pencere ve kaba bir taş duvar bir fon sağlıyor, bu da kapanma ve gerginlik hissini artırıyor. Güneş ışığı dramatik bir gölge düşürerek figürleri vurguluyor. Neredeyse izleyicilerin kısık fısıltılarını, silah inerken nefes alışlarını duyabiliyorum.