De scène speelt zich af in een duistere, bijna claustrofobische ruimte - misschien een smalle binnenplaats of een steegje. Een figuur, een monnik die zich onderscheidt door zijn bruine pij en kap, torent boven uit, zijn gezicht is getekend door een mengeling van vastberadenheid en, misschien, een glimp van iets meer. Hij houdt een wapen omhoog, de kolf van een musket, boven een man die op de grond ligt. De gevallen man, in een groene jas en een wit overhemd, is uitgestrekt, zijn houding is van nederlaag of letsel. De compositie is grimmig, de figuren zijn dicht bij elkaar geplaatst, waardoor het drama van het moment wordt benadrukt. Een raam en een ruwe stenen muur vormen een achtergrond en versterken het gevoel van opsluiting en spanning. Zonlicht werpt een dramatische schaduw en benadrukt de figuren. Ik kan bijna het gedempte gefluister van de toeschouwers horen, de plotselinge ademhaling als het wapen daalt.