Dit ontroerend schilderij toont een eenzame vrouw, diep verzonken in verdriet, zwaar leunend tegen een houten ladekast. De kunstenaar beheerst meesterlijk het clair-obscur, wat de scène tot leven brengt; het gedempte, zachte licht werpt sombere schaduwen en versterkt het emotionele gewicht. De donkere, vloeiende jurk van de vrouw contrasteert met de lichte stof die ze vasthoudt en spreekt van rouw en verlies. De sobere omgeving — een eenvoudige kamer met een krukje en een emmer aan de muur — verankert haar pijn in de dagelijkse realiteit, waardoor de toeschouwer het gewicht van haar eenzaamheid voelt.

De compositie is intiem; de diagonale lijn van haar houding trekt de blik naar binnen en benadrukt haar emotionele inzinking. Het kleurenpalet, gedomineerd door zwart, groen en bruin, versterkt de melancholieke sfeer, terwijl subtiele details zoals het verspreide zakdoekje op de vloer en het zachte licht dat haar gezicht verlicht, uitnodigen tot een verhaal van persoonlijke tragedie. Dit werk overstijgt zijn tijd, raakt universele thema's van verlies en stille wanhoop, en wordt weergegeven met een tedere realiteit die uitnodigt tot empathische reflectie.