W tej surowej kompozycji postać, pozornie przeciwstawiając się grawitacji, wyciąga ramiona nad gęstą masą ludzi. Scena rozwija się z teatralną intensywnością, niczym linoskoczek na krawędzi przepaści, u progu... czego? Umiejętne użycie światła i cienia przez artystę potęguje dramat, tworząc poczucie złowrogiego przeczucia; postać zawieszona jest w powietrzu, z budynkiem w tle, który wydaje się być strukturą więzienia.

Tłum poniżej to wrząca masa twarzy, z których każda jest małym zwierciadłem odbijającym ogólny niepokój. Ta praca rezonuje z surową, wręcz gwałtowną energią, będąc świadectwem umiejętności artysty w uchwyceniu ludzkiego stanu w burzliwych czasach. Delikatne linie tworzące postacie ukazują technikę akwaforty, a tonalne wariacje dodają głębi.

Praca zdaje się być komentarzem do niestabilności. Napięcie jest namacalne, wizualnym echem politycznych i społecznych niepokojów tamtych czasów.