Σε αυτή τη λιτή σύνθεση, μια φιγούρα, που φαινομενικά αψηφά τη βαρύτητα, απλώνει τα χέρια της πάνω από μια πυκνή μάζα ανθρώπων. Η σκηνή εκτυλίσσεται με θεατρική ένταση, σαν ένας ισορροπιστής στην άκρη της αβύσσου, στα πρόθυρα... τι; Η επιδέξια χρήση του φωτός και της σκιάς από τον καλλιτέχνη εντείνει το δράμα, δημιουργώντας μια αίσθηση προαίσθησης. το υποκείμενο αιωρείται στον αέρα, με ένα κτίριο στο βάθος που φαίνεται να είναι μια δομή περιορισμού.

Το πλήθος από κάτω είναι μια βράζουσα μάζα προσώπων, καθένα από τα οποία είναι ένας μικρός καθρέφτης που αντικατοπτρίζει τη συνολική ανησυχία. Αυτό το έργο αντηχεί με μια ωμή, σχεδόν βίαιη ενέργεια, μια απόδειξη της ικανότητας του καλλιτέχνη να αποτυπώσει την ανθρώπινη κατάσταση σε ταραγμένους καιρούς. Οι λεπτές γραμμές που δημιουργούν τα σχήματα δείχνουν την τεχνική της χάραξης και οι τονικές παραλλαγές προσθέτουν βάθος.

Το έργο φαίνεται να είναι ένα σχόλιο για την αστάθεια. Η ένταση είναι αισθητή, μια οπτική αντήχηση των πολιτικών και κοινωνικών ανησυχιών της εποχής.