Rycina ukazuje scenę surowej, wręcz nie do zniesienia ludzkiej męki. Postacie wykrzywione są w makabrycznym tańcu bólu i zmagań, oddanym z charakterystyczną ostrością Goi. Kompozycja jest studium kontrastów: światło i cień grają na ciałach, podkreślając straszliwą dramaturgię. Postacie zdają się wynurzać z ciemnej otchłani, ich kształty zdefiniowane są przez szorstkie, wyryte linie. To scena, która drapie krawędzie twojej wyobraźni; niemal słyszysz krzyki i czujesz rozpacz. Wirujące, zacienione formy powyżej sugerują złowieszczą obecność, siłę, która pochyla się nad postaciami poniżej. Jest to praca wizceralna, niepokojąca, ukazująca mistrzostwo Goi w wywoływaniu intensywnych reakcji emocjonalnych.