De ets onthult een scène van rauwe, bijna ondraaglijke menselijke marteling. De figuren zijn verdraaid in een macabere dans van pijn en strijd, weergegeven met Goya's kenmerkende scherpte. De compositie is een studie in contrasten: licht en schaduw spelen op de lichamen en benadrukken het afschuwelijke drama. De figuren lijken op te stijgen uit een donkere afgrond, hun vormen worden bepaald door ruwe, geëtste lijnen. Het is een scène die aan de randen van je verbeelding krabt; je kunt de schreeuwen bijna horen en de wanhoop voelen. De wervelende, schaduwrijke vormen hierboven suggereren een onheilspellende aanwezigheid, een kracht die de figuren hieronder overschaduwt. Het is een visceraal, verontrustend werk dat Goya's meesterschap in het oproepen van intense emotionele reacties laat zien.