Scena rozgrywa się z przejmującym dramatem, ranna postać leży na opustoszałym, ziemistym krajobrazie. Pociągnięcia pędzla są luźne i ekspresyjne, przekazując surową energię, która wciąga cię w tę chwilę. Karmin plami wodę, co stanowi ponury kontrast z stonowanymi tonami otoczenia. Strój postaci — mieszanka bieli, ochry i brązu — wskazuje na życie przerwane, przerwane narracje. Kompozycja przyciąga wzrok, prowadząc go od rannej formy do odległego i ponurego horyzontu. Prawie można poczuć ciszę następstw, ciężką nieruchomość unoszącą się w powietrzu, przerywaną jedynie milczącym krzykiem bólu i straty.