De scène ontvouwt zich met een aangrijpend drama, een gewonde figuur uitgestrekt op een verlaten, aards landschap. De penseelstreken zijn los en expressief, waardoor een rauwe energie wordt overgebracht die je in het moment trekt. Karmijn kleurt het water, een somber contrast met de gedempte tonen van de omgeving. De kleding van de figuur - een mix van wit, oker en bruin - duidt op een verstoord leven, een afgebroken verhaal. De compositie trekt de blik en leidt deze van de gewonde vorm naar de verre en sombere horizon. Je kunt bijna de stilte van de nasleep voelen, een zware stilte hangt in de lucht, alleen onderbroken door de stille schreeuw van pijn en verlies.