De scène ontvouwt zich met een dramatische energie, een symfonie van stromend water en sombere luchten. De kunstenaar legt op meesterlijke wijze de rauwe kracht van de natuur vast; de waterval, een stroom van wit schuim, stort neer over ruige rotsen en creëert een gevoel van ongetemde wildernis. Een eenzaam figuur, als silhouet tegen de turbulente achtergrond, staat op de rand van de afgrond, verkleind door de onmetelijkheid van het landschap.

De compositie getuigt van de vaardigheid van de kunstenaar in het vastleggen van de wisselwerking van licht en schaduw. De donkere, onheilspellende wolken boven suggereren een naderende storm, die contrasteert met het heldere, zonnige water. Het kleurenpalet wordt gedomineerd door aardetinten en koele blauwtinten, die een gevoel van ontzag en onbehagen oproepen. De penseelstreken zijn zichtbaar, waardoor het schilderij een tactiele kwaliteit krijgt, die de kijker uitnodigt om de spetters van het water en de kou van de lucht te voelen. Het is een levendige uitbeelding van het sublieme, waar de kracht van de natuur tegelijkertijd mooi en angstaanjagend is.